claradejager.reismee.nl

Epiloog

Ecuador 9 januari - 8 februari 2018

We zullen over deze reis nog lang napraten. Ecuador is een bijzonder land en de Galápagos eilanden waren echt een hoogtepunt.
Wij hebben ons - ook al hebben we niet in hostels geslapen - als echte backpackers gevoeld. Misschien met nét even iets te veel bagage.

Ik kan mij niet herinneren dat we ooit van zoveel vervoermiddelen gebruik hebben gemaakt. Vliegen, varen, rijden. De KLM vluchten naar en van Quito zijn best lang. Vooral de terugreis van Quito via Guayaquil naar Amsterdam duurt bijna 14 uur. Dat heeft te maken met het in- en uitstappen van passagiers in Guayaquil.
Verder noem ik de binnenlandse vluchten naar het Amazonegebied en de Galapagos eilanden. Ik schat in totaal zo’n 32 uur real fly time!

Over het aantal boten als vervoermiddel kom ik niet uitgepraat. Tochten met snelle motorboten en kano’s in het Amazonegebied en met nog snellere boten als verbinding tussen San Cristóbal, Santa Cruz en Isla Isabela. Dan laat ik de bootjes waarmee we excursies hebben gemaakt en de watertaxi’s in de havens nog even buiten beschouwing. Ik overdrijf niet als ik schat dat we meer dan 2 dagen hebben gevaren. We hebben ervan genoten.

Laten we bussen niet vergeten waarmee we het land hebben doorkruist. Je hebt kunnen lezen in een van de reisverhalen hoe dat er aan toe gaat. Hectisch, opwindend, chaotisch, maar vooral ook een geweldige manier om het land te leren kennen. Twee keer waren het hele dagreizen maar ook een aantal keren reizen van een paar uur. Mijn ruwe schatting is dat we zo’n 30 uur in een bus hebben gezeten. Ik denk dat we al met al 75 uur gereisd hebben. Dan tel ik de taxi’s waarin we gezeten hebben niet mee.

De accommodaties waarvan we gebruik gemaakt hebben waren zeer gevarieerd. Qua kwaliteit natuurlijk wel een stuk beter dan het gemiddelde backpacker hostel. Een zeer gezellig appartement in Quito, een luxe cabin in de jungle, een uiterst gastvrij en gezellig hotel in Ingapirca, het prachtige Terazza In Puerto López en een luxe en comfortabel hotel in Guayaquil. Op de Galápagos had men degelijke maar minder gezellige hotels voor ons gereserveerd. Vaak waren wij daar de enige gasten. De laatste nacht in Quito in Hotel Patio Andaluz was prachtig.

Het landschap, de cultuur en de natuur zijn overweldigend. Je reist op grote hoogten door het Andesgebergte, steden als Quito en Cuenca met hun koloniale wortels behoren tot de mooiste van Zuid-Amerika. Het Amazonewoud maakt diepe indruk door het besef van de complexiteit van het ecosysteem. En ja wat moet ik over de Galápagos zeggen. Een dierenleven dat in de wereld volstrekt uniek is en een natuur die gevormd wordt door vulkaanuitbarstingen en aardverschuivingen. Dat geldt overigens voor heel Ecuador. Aardbevingen en vulkaanuitbarstingen doen zich nog steeds voor en zelfs recent nog.

Kortom: Ecuador is een schitterend land in al haar verscheidenheid. Er valt moeilijk te spreken over ‘het typische Ecuador’ aangezien dit land zoveel verschillende gezichten heeft. Een Amazone-inboorling die leeft in de verre Oriente heeft niets gemeen met de overwegend zwarte slavenafstammelingen aan de Pacifische kust. Het is bizar om door een land te reizen waar men op de ene plek al volop in de 21ste eeuw leeft terwijl men op andere plaatsen nog aan de 20ste eeuw moet beginnen! En juist die verscheidenheid maakt dit land zo bijzonder. Het regenwoud in de Oriente, de nevelwouden bij Baños, de prachtige Andes berglandschappen, de uitgestrekte zandstranden aan de Pacific, de Galápagos maar ook en vooral ... de vriendelijkheid van de mensen.

Het grootste gedeelte van de rondreis heb ik zelf georganiseerd en eerlijk gezegd had ik dit ook voor de Galápagos eilanden kunnen doen.

Het was heerlijk om samen als senior backpackers te kunnen reizen. Het was echt genieten en Claartje en ik zijn er best trots op dat de reis zo goed is verlopen.

Hasta luego! 

PS Iedereen bedankt voor de lieve berichten.

And I think to myself what a wonderful world ...

Isla Isabela Galápagos
Puerto Villamil
3 februari 2018 16.00 uur


We zijn maar met vier passagiers aan boord van de New Ocean. We hebben een rustige overtocht en komen tegen 16.00 uur aan in Puerto Villamil op Isla Isabela. De Galapagos bestaan uit heel veel eilandjes. Er zijn er maar een aantal permanent bewoond. Tijdens de acht dagen die wij op de Galapagos zijn geweest, hebben we 3 eilanden bezocht: San Cristóbal, Santa Cruz en als laatste Isla Isabela. Ja, ook nog Baltra, maar daar is helemaal niks, alleen het vliegveld. Hoewel Isla Isabela het grootste eiland is, heeft het de minste inwoners (2200).

Wat hebben we het hier geweldig gehad. Voor mij is Isabela absoluut het gaafste eiland van de Galápagos. Als je op Isla Isabela aankomt, zie je meteen dat het heel anders is dan Santa Cruz of San Cristóbal. Ruiger, authentieker, minder gecultiveerd. De inwoners wonen voornamelijk in Puerto Villamil, een klein, laidback vissersdorp waar de wegen nog bestaan uit zandpaden.

We worden opgehaald door een aardige gids in een huifkar-taxi. Wat een gammele rammelbak met een heel hoge instap is dat. Wel heel erg leuk, maar of hij voldoet aan de veiligheidseisen? Ik bakkelei nog even met de goed Engels sprekende gids over de keuze van de reisorganisatie voor hotel San Vincente. Daar heb ik een aantal slechte reviews over gelezen. Ik heb nog even de hoop dat we in een ander hotel ondergebracht worden, maar nee. Als we er zijn, valt Hotel San Vincente wel mee. Het ligt in ieder geval op loopafstand van het dorp, de zee en de mooie, nieuwe Malecón. Maar vooral ... we zijn hier niet alleen! De twee andere passagiers van de New Ocean slapen hier ook. We raken ermee bevriend. Het zijn Italianen, Michele en Monia. Hij is arts, zij werkt in de ICT.

We hebben ternauwernood de bagage in onze kamer gezet, of we stappen alweer in die rammelbak op weg naar Poza de los Flamingos. Een pad dat bestaat uit houten vlonders leidt ons dwars door de mangrove langs tientallen flamingo’s. Je weet niet wat je ziet, zo prachtig van kleur en totaal niet schuw.

Koert en Michele gaan nog even naar de supermarkt om wijn te kopen voor vanavond. Onverrichter zake komen ze terug. Dat is ook wat! Er staat volop wijn in de winkel maar achter slot en grendel. Dit in verband met de verkiezingen van morgen. Ook morgen, zondag, mag er geen drank worden verkocht. Vandaag laat Koert zich overbluft wegsturen, maar de volgende dag krijgt hij het toch voor elkaar om illegaal een flesje wijn te scoren!

4 februari 2018
Het is weer vroeg dag deze zondag. Als ik me goed herinner gaan we al om 07.30 op weg naar de Volcán Sierra Negra. We nemen lunchpakketten mee. We rijden ruim een half uur in die bak naar boven en beginnen aan de wandeling. Oh ... wat een pech (maar niet heus!!) we mogen maar klimmen tot 3 kilometer. De laatste kilometers naar boven zijn gesloten vanwege een dreigende uitbarsting. Onze gids voelt al dagen aardschokken. Het is een prachtig wandelpad omhoog. De gids vertelt over de verschillende aardlagen en wijst ons onderweg op de flora en de fauna. Ons eindpunt is de eerste caldera (ketel). De grond van de immense ketel is bedekt met de donkere lavastromen van de uitbarsting van 2005. Als we weer terug zijn bij het vertrekpunt gaan we voldaan aan een picknicktafel zitten om te lunchen. Het is kwart voor twaalf, wat een heerlijke manier om je zondagochtend door te brengen!

‘s Middags staat snorkelen op het programma. Ik heb zo mijn twijfels na mijn vervelende ervaring bij Kicker Rock. We gaan nu niet vanaf een boot maar vanaf een steigertje. Concha de la Perla heet deze prachtige plek met ontzettend helder zwemwater. Het snorkelen gaat meteen goed, ik zie heel veel kleurige vissen en een grote rog. Het hoogtepunt is toch als de instructeur me op een haai wijst. Volkomen roerloos ligt hij daar, hij is zo’n anderhalve meter lang. Dit soort schijnt niet gevaarlijk te zijn, maar ik vind het toch maar eng! Ik blijf het langste in het water. Koert en het  Italiaanse stel spelen inmiddels al op de steiger met de zeeleeuwen.

5 februari 2018
Santa Cruz Galápagos


Vandaag zitten we voor de verandering extra vroeg in de boot. Om 06.00 uur varen we af, terug richting Santa Cruz voor onze laatste dag en nacht. Het is een rustige tocht en degenen die niet slapen (ik) genieten van een prachtige zonsopgang.

En ja hoor, daar staat Roberto weer op de steiger. Zelfde procedure, hij houdt een taxi aan en stuurt ons weer op weg naar Las Piedras Blancas. We hebben dezelfde kamer en dat voelt dan toch  vertrouwd aan. Er zijn nu wat mensen, gezellig!

‘s Middags onze laatste excursie en wel naar Las Grietas. De taxi komt ons een uur te laat ophalen. Roberto drukt nu zijn snor (!) en stuurt een voortreffelijk Engels sprekende collega op ons af, die zich in alle toonaarden verontschuldigt voor de vertraging.
Las Grietas ligt aan de andere kant van het water en je komt er door een taxiboot te nemen vanaf Puerto Ayora. Las Grietas is een kloof in de aardkorst, waar je in heerlijk fris en super helder water kunt zwemmen. Jammer dat we geen snorkel bij ons hebben. Maar we ontdekken met het blote oog een paar grote felblauwe vissen. We hebben afgesproken dat we pas om half 7 de taxi terug willen, zodat we alle tijd hebben om even een terrasje te pakken en in het plaatsje rond te kijken.
De Galápagos eilanden hebben onze stoutste verwachtingen overtroffen en hebben onbetaalbare herinneringen opgeleverd. We hebben zo’n prachtige dieren gezien. Veel unieke dieren, die nergens anders ter wereld voorkomen en dan ook nog eens zo benaderbaar! We hebben op het strand gelegen zij-aan-zij met zeeleeuwen, gesnorkeld met veelkleurige vissen, roggen, zeeschildpadden en niet te vergeten de haai. We hebben bonte vogels gezien en grote aantallen zwarte zeeleguanen. We hebben de grootste schildpadden ter wereld in het wild zien rondlopen. Ik hoop dat het ons in dit leven gegeven is om nog eens terug te gaan.

6 februari 2018
Transport naar vliegveld Baltra Galápagos
Vlucht Baltra - Quito
Overnachting Hotel Patio Andaluz, Quito (prachtig hotel)

7 februari 2018
Heerlijke ochtend in Quito, we sluiten af met een dansje op de Plaza Granda.
Vlucht Quito-Guayaquil-Amsterdam

8 februari 2018
Home sweet home






Het Zwitserlevengevoel van de zeeleeuwen op Galapagos

3 februari 2018

Zaterdagmiddag op de pier van de haven van Santa Cruz is het een drukte van belang. Van hieruit vertrekken de kleine snelle motorboten naar de andere eilanden van de Galapagos. Gidsen en bemanningsleden van de verschillende boten dirigeren de passagiers naar de loopplanken van de watertaxi’s die hen naar hun boot moeten brengen. Gezeul met koffers, geroep, omhoog gehouden bordjes .. Brittany, Neptuno, Gaby, New Ocean ... dat is ons bootje! Plots, opduikend uit het water verschijnt onder aan de loopplank een zeeleeuw. Majestueus, met een blik in zijn prachtige grote ogen, dat het vanzelf spreekt dat iedereen aan de kant gaat. En dat gebeurt. De menigte wijkt uiteen. De zeeleeuw schuifelt op koninklijke wijze naar de vaste wal. We staan perplex. Vervolgens verdwijnt hij in de menigte om waarschijnlijk een plaatsje te zoeken op een van de bankjes die op de pier staan.

Elk eiland heeft een pier en een Malacón met bankjes om te zitten. Vaak wordt een aantal van die bankjes in beslag genomen door zeeleeuwen. Zonder enige gêne liggen ze languit en bewegingsloos op de bankjes te chillen. Denk niet dat ze plaats maken als je dichterbij komt. Hooguit steken ze een vin uit .. hé hallo, kom erbij!

Op het strand liggen de zeeleeuwen in groepen bij elkaar. Het gaat er vreedzaam aan toe. Meestal wijfjes met hun baby's. Je hoort gewoon het smakkende geluid van een drinkende baby. Soms probeert een jong zeeleeuwtje bij een andere moeder te drinken. Maar dat feestje gaat niet door. Met veel kabaal wordt zo’n gauwdiefje zonder pardon verwijderd. Als de baby’tjes verzadigd zijn wordt er massaal samen gespeeld. Ze duikelen over elkaar heen, rollen in de golven en bewegen zich met hun vinnen in een rap tempo door het zand weer naar hun moeder. In het water zijn ze in hun element maar aan wal kunnen ze ook goed uit de vinnen.

Je kunt er bovenop staan maar geen enkele zeeleeuw trekt zich ook maar iets van je aan. Ze kennen geen enkele angst. We kunnen er geen genoeg van krijgen. Op mijn buik liggend heb ik op een meter afstand het zeeleeuwen leven gefilmd.
Ik voel mij als de cameraman van een documentaire op National Geografic Wild.

We dromen verder op Santa Cruz

2 februari 2018 

Puerto Ayora

Onze geliefde manager van Arena Blanca zorgt er persoonlijk voor dat we ‘s ochtends om 07.00 uur aan boord zitten van een grote speedboot, hét transportmiddel tussen de eilanden. We hebben een pilletje genomen tegen zeeziekte en veroveren een plaatsje achter in de boot waar het klappen op de golven wat minder heftig zou zijn. Wat is dat heerlijk om ‘s ochtends zo vroeg over het water te scheren. De zee is rustig, dus we hebben nergens last van. Na 2 uur varen komen we aan in Puerto Ayora, de grootste plaats van de Galapagos met zo’n 12.000 inwoners. Bij de haven heerst een gezellige drukte. Onze vrienden, de zeeleeuwen liggen ons al op te wachten. Ik zie allerlei restaurantjes en leuke winkeltjes. Hier heb ik zin in na de betrekkelijke stilte van Arena Blanca.
Ene Roberto staat ons op te wachten. Hij spreekt geen woord Engels. Heel raar, maar we hebben van meet af aan geen goed gevoel bij deze jongeman. Hij stapt samen met ons in een taxi en dropt ons bij het Charles Darwin Research Station, een instelling die onder meer ecologisch en ander natuurwetenschappelijk onderzoek verricht dat gericht is op het behouden van het Galápagos ecosystem.

Bye, bye .. ik kom jullie over 2 uur weer ophalen, zegt Roberto. Daar staan we dan in de hitte. Het is een self-guided tour en de toegang is gratis. Natuurlijk is het erg interessant maar voorlopig voelen we ons ontheemd. We hadden ons graag eerst in ons hotel geïnstalleerd, maar dat leek Roberto niet te willen begrijpen. We zetten ons erover heen en komen al gauw weer in de juiste stemming. We bezoeken het fokcentrum van de reuzenschildpadden. Ook hier wordt de natuur dus een handje geholpen. Maar goed ook, anders zouden deze unieke dieren waarschijnlijk niet overleven. Een voorbeeld daarvan is ‘lonesome George’ de laatst overgebleven reuzenschildpad van een uitgestorven soort. Hij stierf in 2012. Zijn resten (gigantisch schild en botten)  zijn 5 jaar in de VS geweest voor onderzoek.

Oké, om twaalf uur op het heetst van de dag zijn we weer bij de uitgang van het complex. Daar kom die Roberto aangelopen, houdt een taxi aan, helpt ons erin, terwijl hij wat met geld ritselt. Hij zegt tegen de chauffeur:  Las Piedas Blancas en ...  weg is hij. De taxi staat dus in dat leuke haventje van Ayora en wij gaan rijden, het stadje uit, verder en verder vandaan van de bewoonde wereld (15 km). Uiteindelijk komen we aan bij een mooi complex, waar Patricia de receptioniste het goed bedoelt, maar nauwelijks Engels spreekt. In een eetzaal zo groot als een gymzaal is één tafeltje gedekt, voor ons. Ik ben echt ontdaan en probeer mijn frustratie bij Patricia neer te leggen. Ze snapt het niet.

Na de middag gaan we per taxi en boot naar Tortuga Bay. We hebben zo’n heerlijke middag daar. Was wel even lachen (!!) toen we onze spullen niet meer terug konden vinden. We hadden ze te drogen gehangen in de struiken. Dat schijnt verboden te zijn. Niet alleen de dieren maar ook alle planten zijn beschermd. Uiteindelijk vinden we alles terug opgevouwen tot een klein pakketje.

3 februari 2018
Vroeg in de ochtend rijden we de highlands van Santa Cruz in. Een voorzichtig zonnetje dringt door de vochtige mist. Allereerst bezoeken we Rancho Primicias. De dauw hangt nog boven de weilanden. Wij zijn op dat moment de enige bezoekers van de gigantische schildpadden die vrij rondlopen in hun natuurlijke habitat. We hebben prachtige foto’s kunnen maken. Aansluitend gaan we door naar de Túneles de Lava. De chauffeur zet ons af bij de ingang en zal ons bij de uitgang weer oppikken. De afdaling begint vrij eenvoudig, de gang is nog vrij breed en is goed verlicht. In het begin is het pad nog goed begaanbaar maar allengs wordt het rommeliger en chaotischer en kruipen we op handen en voeten over de rotsblokken. Op gegeven moment kun je alleen maar doorgaan door op je buik te schuiven. Hier begint Koert echt af te haken. Voor hem nóóit meer lavatunnels! Gelukkig zijn we dan ook gauw bij het eindpunt, waar een kraan is en we het rode, vochtige lavagruis van ons af kunnen spoelen. Aansluitend maken we nog een lange wandeling langs de Cráteres Gemelos. Het is prachtig weer en we genieten volop.


Na de lunch pakken we onze spullen in en maken we ons gereed voor de overtocht naar Isla Isabela. Bij de haven duikt Roberto weer op. Hij helpt ons aan boord van de New Oceaan. 

PS We zijn inmiddels weer veilig thuis. Met die laatste drukke week op de Galápagos hebben we geen tijd gehad om dit blog bij te houden. Met name voor ons zelf vind ik het belangrijk om het toch af te maken! 

Droomeiland San Cristóbal Galápagos


Puerto Baquerizo Moreno

30 januari-2 februari 2018


Zoals verwacht wordt het stressen op airport Guayaquil. Ik heb er al slecht van geslapen. Tijdens onze lunch met miss Isabella in Cuenca zag ik meteen dat op de vliegtickets mijn naam verkeerd stond aangegeven: e/v de Jager. Ik maak daar melding van. Met een achteloos gebaar wordt dat weggewoven. No problem, maakt hier niet uit. Natuurlijk maakt dat wel uit en ik had me niet in slaap moeten laten sussen. We zijn ruim op tijd op de luchthaven en na veel overleg en gebel over en weer kan het probleem gelukkig ter plekke opgelost worden. Zonder extra kosten ga ik als Clara Naus de lucht in.

Daar vliegen we dan: op naar de Galápagos eilanden, te beginnen op San Cristóbal Island. De Galápagos eilanden liggen op zo´n duizend kilometer voor de kust van Ecuador. Ze zijn als vulkanische resten uit de zeebodem omhooggestuwd. Het bekendst zijn ze ongetwijfeld doordat Charles Darwin er de inspiratie vond voor zijn evolutietheorie. Doordat de eilanden altijd geïsoleerd zijn geweest van het vasteland en van elkaar is hier duidelijk te zien hoe de verschillende soorten zich hebben aangepast aan de lokale omstandigheden.

We betalen $100 de man op de luchthaven als entreegeld voor het National Park Galápagos. Als alle formaliteiten afgehandeld zijn worden we netjes opgewacht door een vertegenwoordiger van de reisorganisatie die ons in zijn pick-up meeneemt naar het Arena Blanco Eco-hotel aka Hotel California (zie eerder reisverslag).

Na een snelle lunch bezoeken we het Centro de Interpretacion, waar we kennis maken met de ontstaansgeschiedenis van de eilanden. Van daaruit lopen we omhoog naar mirador Cerro Tijeretas. We hopen er de fregatvogel te spotten, maar nee, vandaag niet. We dalen weer af naar beneden naar Playa Mann. Daar ontmoeten we voor het eerst onze nieuwe vrienden, de zeeleeuwen.

Wat meteen opvalt, is dat de dieren zo ongelooflijk tam zijn. Darwin finches komen gezellig op de rand van je bord zitten en als je aan het zwemmen of snorkelen bent komen nieuwsgierige vissen op je af. Kijk vooral goed uit als je aan het wandelen of fotograferen bent. Voor je het weet trap je een zeeleguaan of zeeleeuw op z’n staart. Dat ze zo tam zijn komt niet door gewenning. Integendeel: de dieren hier hebben nog geen tijd gehad om een gen voor mensenvrees te ontwikkelen. De eilanden worden immers pas sinds de koloniale periode in de 16e eeuw door mensen bezocht en bewoond.

31 januari 2018
Vandaag regent het. Om 08.00 worden we opgehaald door een busje, waarin onze Engels sprekende gids Asu, een leuk Argentijns echtpaar met 3 kinderen, het verliefde stelletje uit Guayaquil en wij plaatsnemen. We rijden naar El Junco Crater Lake, het enige zoetwatermeer op de Galápagos eilanden, voorbij omdat het in dichte mist is gehuld. We bezoeken nu eerst Galapaguera, een breeding center voor reuze landschildpadden. Heel interessant met enthousiaste medewerkers. Het wordt warm. We rijden door naar Puerto Chino, een wit zandstrand waar je via een pad kunt komen dat langs de typische Opuntia cactussen leidt. De zeeleeuwen liggen te soezen op het strand en vanaf de lavarotsen heb je een prachtig uitzicht over het eiland. We zien zelfs een zeeschildpad zwemmen in het turkoois gekleurde zeewater. Op de terugweg klimmen we toch omhoog naar het krater meer. Het is een mooie wandeling maar het meer zien we niet. Dat blijft in nevelen gehuld. Na de lunch krijgen we snorkels mee en gaan we samen met het stelletje uit Guayaquil naar Playa La Loberia. Het begint telkens weer zachtjes te regenen en de zee is te woelig om te snorkelen. We vermaken ons echter uitstekend met de zeeleeuwen op het strand.
Bij het avondeten nemen we een heerlijk glas rode wijn. Ik heb moeite om mijn ogen open te houden!

1 februari 2018
We ontbijten weer om 07.00 uur. Als we klaar zijn vertrekken we gewapend met zonnebrandcrème, pet, camera en niet te vergeten veel water naar Scuba Eden, een verhuurbedrijf van duik- en snorkelspullen. Daar worden we voorzien van wetsuits, zwemvliezen en snorkelsets. We lopen naar de haven en gaan aan boord. We zijn met z’n negenen plus 4 instructeurs/bemanningsleden. We varen zo’n half uurtje naar Kicker Rock ook bekend staand onder de (mooiere) Spaanse naam León Dormido. Het wereldvreemde Koreaanse meisje gaat duiken, de rest springt in snorkel outfit het water in. Het water is koud en onrustig. Ik zie Koert al gauw de reddingsboei vastpakken. Dapper zwem ik door om bij de groep te blijven. Het lukt niet. Wat ik ook doe, ik  raak steeds verder verwijderd. Ik raak in paniek. Ik zie dat ‘de dikke’ aan boord gehesen wordt. Niet lang daarna steek ik mijn hand op. Ik word onmiddellijk met de boot opgehaald. Een half uur later komt de Duitse vrouw als eerste terug aan boord. Ze gaat zitten, trekt wit weg en gaat over de reling hangen om over te geven. Even later komt Koert. Van hetzelfde laken een pak. Ik schijn niet erg veel gemist te hebben, ze hebben niet zoveel gezien vandaag vanwege de sterke stroming.
Inmiddels wordt de lunch wordt geserveerd. Lekker visje, rijst en sla. De ‘dikke’, de Duitse vrouw en Koert hoeven niet.

‘s Middags leggen we aan bij de prachtige Playa El Manglecito, waar we zwarte pelikanen en rode krabben bestuderen. Later in de middag halen we bij Scuba Eden de digitale beelden van deze geweldige trip op. We slenteren langs de Malecón en pakken een terrasje.
















Hotel California op San Cristóbal

30 januari - 2 februari 2018

There is plenty of room at the hotel Arena Blanca. Such a lovely place. Such a lovely place. Hotel Arena Blanca is een hotel zonder gasten. Ja, wij dus en een Ecudoraans stelletje. There is plenty of room at the hotel Arena Blanca. Any time of year. You can find it here.

Bij binnenkomst krijgen wij een cocktail in de hand gedrukt. Vervolgens worden wij snel naar de eetzaal gedirigeerd. Een immense ruimte waar voor 2 personen is gedekt. Bovenop de andere tafels staan de stoelen keurig in het gelid. Het plafond is behangen met grote juten lakens. Het doet een beetje denken aan een gymzaal maar dan zonder klimtouwen en wandrekken. We voelen ons aan ons eenzame tafeltje als aangespoelde drenkelingen op de Galapagos. Het eten wordt razendsnel geserveerd . Soep en als je wilt kun je er popcorn in doen. Tip voor onze kleinkinderen . Vis, papas fritas. Niets mis mee.
So I called up the captain. Please bring me my wine. He said “ We haven’t had that spirit here since 1969 “.
Arena Blanca is gedateerd om het vriendelijk te omschrijven. Vroeger heeft het zeker zijn charme gehad. De buitenkant van het hotel heeft een kleur wit die betere tijden heeft gekend. De grauwe strepen die langs de muren naar beneden lopen geven het geheel een mistroostige indruk. De receptie houdt het midden tussen een wachtkamer en een halletje van een schoolgebouw. Er is ook een zwembad met hele kleine blauwe tegeltjes die behoorlijk glad zijn. Ook een beetje vergane glorie. Maar het water is lekker warm. Langs de kant staan tafeltjes met canvas stoelen die vol met vlekken zitten en ook behoorlijk wankel staan. Boven elk tafeltje staat een vale verbleekte parasol. Eén parasol is in de rui en heeft zijn doek verloren.
Onze kamer is immens groot en heeft een onbepaald soort donker meubilair dat je doet verlangen naar een vrolijke gezelligere slaapkamer waar dan ook. Hier verlang je naar het moment wanneer je kunt uitchecken. De airconditioning daarentegen doet het geweldig. Bij 18 graden jaagt er een ijskoude wind door het vertrek. Vreemd genoeg heb je ook bij de stand van 24 graden de neiging toch een trui aan te trekken.

Last thing I remember, I was runnin’ for the door
I had to find back the passage to find the place I was before
‘ Relax ‘ said the night man ‘ We are programmed to receive.  

You can check out anytime you like , but you can never leave ‘.


Guayaquil de gevaarlijkste stad in Ecuador?

29-30 januari 2018

Guayaquil zou de gevaarlijkste stad van Ecuador zijn, zo lezen we op zoek naar informatie op internet. Ook onze Ecuadoraanse vrienden reppen over overvallen, berovingen en no go areas. En bovendien een lelijke stad. Als je er al moet zijn is één nacht wel genoeg.
Je kunt je voorstellen dat we enigszins bevreesd uit onze bus uit Puerto López stappen en terecht komen in een krioelende menigte op de enorme busterminal van Guayaquil. Op het ergste voorbereid!

Edoch, voordat we het weten zitten we in een splinternieuwe taxi en geraken wij in een vrolijk gesprek waarbij wij tot onze eigen verbazing de fraaiste volzinnen in het Spaans produceren die onze uiterst vriendelijke chauffeur nog begrijpt ook.

Geheel in stijl worden wij door de hoffelijke en voorkomende medewerkers van het Palace hotel ontvangen. Portier die koffers aanpakt, receptionist die bij het noemen van onze naam meteen uitstraalt dat hij heeft uitgezien naar onze komst. Je ziet dit wel in films. Hoewel wij altijd ons uiterste best doen om goede accommodatie te boeken, is dit hotel echt een topper. Op de rand van onze zeer comfortabele bedden kijken we elkaar verbaasd aan. De matrassen, zo lezen wij later, kunnen eventueel worden aangepast, afhankelijk of je rugslaper of zijslaper bent. Waarover hebben wij ons eigenlijk zorgen gemaakt ?

Guayaquil is de grootste stad van Ecuador. Door de Spanjaarden gesticht in de 16e eeuw. Het Palace hotel is niet alleen een goed hotel, maar ook de locatie is perfect. Op loopafstand van de Malecón. De Malecón is werkelijk de moeite waard. In het jaar 2000 aangelegd als een blikvanger van de stad met een enorme uitstraling. De place to be, zoals we op zondagmiddag merken als deze prachtige boulevard vol is met gezinnen, kinderen en verliefde stelletjes. Voor de aanleg van de Malecón was dit echt een verloederd stuk stad waar prostitutie, diefstallen en ongeregeldheden aan de orde van de dag waren.

Een tweede blikvanger is het park voor de kathedraal van Guayaquil. Het Parc Seminario uit 1895, een prachtige botanische tuin. Het bijzondere van deze tuin zijn echter de tientallen leguanen die hier vrij rondlopen en volkomen tam zijn. Je moet echt oppassen dat je niet op een staart trapt van deze bijzondere dieren. Het is werkelijk adembenemend, De bezoekers komen niet uit gefotografeerd. Je zult de foto’s binnenkort ook zeker op Clara’s Facebook pagina terugvinden.

Een must is ook zeker de hop on, hop off tour door de stad. Zo zien we Las Peñas, een schilderachtige oude wijk op een heuvel liggen. We hadden kunnen uitstappen om de 144 treden omhoog te lopen. Maar onderschat de vochtige warmte niet. Je moet echt veel water drinken om het lichaamsvocht op peil te houden. Zo’n bus is echt een goede optie om zo’n grote stad op een comfortabele en veilige manier te bezichtigen. Veilig? Er is één maar. Op het deck van de bus zittend moet je op de allereerste plaats oog hebben voor het gevaar van boven. Overhangende takken en elektriciteitskabels hangen zo laag dat je razendsnel moet bukken om niet onthoofd te worden. 

Kortom de stad aan de Guayas rivier met z’n prachtige koloniale gebouwen is echt wel een een bezoek waard. Morgen wachten ons de Galapagos eilanden.

PS Inmiddels is het vandaag 30 januari. Na wat gedoe met mijn naam op het vliegticket zitten we nu klaar om te boarden. Bestemming San Cristóbal. Boarden 11.10 uur

PS Ik hoop dat dit bericht niet 5x verzonden is. Problemen met WiFi

PS Dank voor alle lieve reacties



Het paradijs ligt in Puerto López

25 januari -28 januari 2018

Gisteren hebben we bij elkaar zo’n 8 uur in diverse bussen gezeten. Van Cuenca via Guayaquil naar Puerto López. We hebben 3 nachten geboekt in Hosteria La Terazza. Vandaag, vrijdag zittend aan de rand van een prachtig zwembad hebben we een schitterend uitzicht over de Stille Oceaan. Het zwembad ligt op een heuvel en je hebt het optisch bedrog dat het zwembad overgaat in de oceaan. Dit alles wordt omlijst door een prachtige tropische plantentuin waarin de gastenverblijven liggen. Vanuit het zwembad en ook vanuit onze cabin zie je het dorpje Puerto López  liggen. Voor de kust dobberen vissersbootjes.

Werner en Petra zijn de Duitse eigenaren. Zij wonen hier al 11 jaar en hebben alles prima voor elkaar. De huisjes, de tuin, het restaurant en niet te vergeten het zwembad, zien er perfect uit. En overal dat geweldige wijdse uitzicht. Het avondeten is overheerlijk. Lekker gegrilde vis met een heerlijke Sauvignon erbij.

Zoals wij allen weten is een paradijs nooit helemaal perfect. Dit ontdekken we gaandeweg ons verblijf op La Terazza. Werner und Petra hebben om hun paradijsje in stand te houden allerlei regeltjes opgesteld. Werner en Petra willen niet dat je zonder te douchen het zwembad ingaat. Dat is vrij normaal natuurlijk. Op overtreding volgt een waarschuwing. De door hen verstrekte handdoek voor het zwembad kwijtmaken of onnodig vies maken $ 2 boete. Na zevenen in het zwembad ? Dat vinden Werner en Petra geen goed plan. Je sleutel kwijt maken betekent $ 40 boete. Het ontbijt is keurig verzorgd maar al te hongerige gasten moeten bijbetalen als ze iets meer of wat extra’s willen. Meer boter, een extra ei, meer koffie, kaas, ham? Dokken! Bedragen variërend van 90 dollarcent tot 3 à 4 dollar. Je waardevolle spullen in je eigen kluisje leggen? Werner geeft je zijn eigen code. Ook vindt hij dat we maar met 2 devices op het internet mogen inloggen. De whirlpool is op 10 minuten afgesteld. Dat vindt ons Duitse echtpaar wel genoeg. By the way, Werner rookt e-sigaretten in zijn eigen  restaurant waar je niet mag roken Hij produceert enorme rookwolken.. Overigens geen kwaad woord over Werner en Petra. We moeten hierover hartelijk lachen en zijn van plan ons nergens over op te winden.

Als we een wandeling naar Puerto López maken vallen we van de ene verbazing in de andere. Een mondain badplaatsje of schilderachtig vissersdorpje? Hoe zal ik het omschrijven? De huisjes zijn vervallen, schreeuwen om een likje verf, overal straatvuil, winkeltjes met een adembenemend assortiment van nikserigheid. Als je naar binnengaat duik je in een donker gat want de verlichting binnen is uiterst spaarzaam. Grote aantallen blaffende honden van een onbekend ras. Het woord authentiek is een passende omschrijving van dit straatbeeld. Een beeld uit een lang vervlogen verleden. Aan zee, aan de Malecón treffen we een vrolijker beeld. Strandtentjes, terrasjes, restaurantjes en winkeltjes. Talloze vissersbootjes dobberen voor de kust. Zo zag het er 60 jaar geleden in de Spaanse kustplaatsjes ook uit. Nostalgische gevoelens borrelen bij ons op. In een woord amazing!

We gaan op een strandterrasje zitten en bestellen gefrituurde camerons met zelf gemaakte papas fritas. Met een halve liter Ecuadoraanse Pilsener zitten we heerlijk te lunchen. Als enigen overigens want het is hier laagseizoen. In wat ze in Indonesië een tuk tuk noemen laten we ons voor $ 1 terugbrengen naar het door Werner en Petra geregeerde paradijsje.

Vakantie aan de kust van Ecuador is een belevenis die nog lang op ons netvlies zal blijven staan.

PS Claartje is nog bezig met het chronologische reisverslag